Animator in residence

Dzień ostatni 4.X... Finał!

2011-10-06T03:34:00.000-07:00

Moje poszukiwania wokół ulicy Mokotowskiej dobiegły końca!
Po długich godzinach rozmów, wymyślania i projektowania mój projekt nabrał kształtów.
Dziś zaprosiłam uczniów z Gimnazjum 54 przy ul. Elbląskiej na warsztat pod tytułem "Pamiątka z Mokotowskiej". Najpierw dyskutowaliśmy, o tym czym jest pamiątka, co to znaczy pamiętać
i jakie rzeczy zazwyczaj zostają w naszej pamięci. Przyglądaliśmy się przedmiotom, które można sobie przywieźć z Warszawy, wybraliśmy się na spacer po ulicy Mokotowskiej, a na koniec zaprojektowaliśmy, z masy FIMO, własne pamiątki z tej ulicy.

zdjęcia Dorota Borodaj

Dzień trzynasty 27 IX

2011-09-27T07:32:00.000-07:00

*Wizyta w Studio Mysikrórlik w poszukiwaniu Izy Rutkowskiej. Bardzo tu przyjemnie, więc nic dziwnego, że w takiej atmosferze powstała instalacja dla projektu Grzybobranie „Zaułek Jasia i Małgosi” z drzewem do którego aż chce się przytulać.

*Spotkanie z Izą Rutkowską- założycielką i szefową Fundacji Form i Kształtów , dziennikarką. Iza realizuje projekty w przestrzeni publicznej, ostatni z nich to niedzielne Grzybobranie. Znów inspirująco!

Dzień dwunasty 26 IX

2011-09-26T07:29:00.000-07:00

*Praca nad projektem… właściwie projektami, bo koncepcje zmieniają się jak w kalejdoskopie. Najważniejsze, że jest progres! Co do ul. Mokotowskiej mam mieszane uczucia…

*Udało się, David Sypniewski udzielił mi pierwszej lekcji chodzenia na szczudłach! Z tej perspektywy świat wygląda zupełnie inaczej, nadal nie mogę wyjść z podziwu. Sam fakt, że byłam bliżej nieba dodał mi skrzydeł…

Dzień jedenasty 25 IX

2011-09-25T22:55:00.000-07:00

zdjęcie: Kasia Piotrowska

*Grzybobranie!!! Projekt Fundacji Form i Kształtów, która przestrzeń Parku Kultury w Powsinie
zmieniła w miejsce interakcji ze sztuką, a dokładniej w las pełen bajkowych instalacji. Wśród prac ukrytych w gęstwinie drzew można było odnaleźć dzieła uznanych już projektantów, a także te wyłonione w konkursie na Obiekt leśny. Dla każdego uczestnika atlas grzybów z mapką wystawy- genialna koncepcja Izy Rutkowskiej, szkoda tylko że tak krótko.

Dzień dziesiąty 24 IX

2011-09-24T21:53:00.000-07:00

*Powiślenia – „festiwal sąsiedzki”. Wśród atrakcji piknik miłośników zwierząt, pokazy chemiczne,
warsztaty i prezentacje o podziemiach Warszawy w Centrum Nauki Kopernik, recital fortepianowy,
kiermasz książek, warsztaty 12 technik tanecznych , otwarte lekcje jogi , warsztat rowerowy i wiele
innych.

*Wieczór w parku fontann

Dzień dziewiąty 23 IX

2011-09-23T14:46:00.000-07:00

*Walka Iwona Konieczna VS Komunikacja Miejska (Wspominałam już, że nie lubię autobusów i że
przemieszczanie się po Warszawie do łatwych nie należy ?)

*Spotkanie z Davidem Sypniewskim animatorem kultury, grafikiem, instruktorem teatralnym,
fotografem, webmasterem, trenerem antydyskryminacyjnym, członkiem zarządu Stowarzyszenia Praktycy Kultury, oraz Eksperymentalnego Chóru „Gre Badanie”- słowem- człowiek orkiestra (pewnie i tak nie wymieniłam wszystkiego)! Działa w obrębie tzw. kultury żywej, wraz z „praktykami” realizuje projekty skierowane do środowiska ludzi wykluczonych tj. uchodźców, dziewczyn z zakładów poprawczych. W swoich działaniach wykorzystuje to co robi najlepiej, czyli śpiew, taniec, muzykę, techniki teatralne i parateatralne jak kuglarstwo i… szczudła (może i mi będzie dane się nauczyć). Swoją aurą David naładował mi baterie na cały dzień

*Konstanin- spotkanie z Beatą Tokarz- Kamińską, koordynatorką projektu „Seniorzy w akcji”.
Rozmowa o programach społecznych skierowanych do osób 50+ i współpracy międzypokoleniowej.
Beata współpracuję z paniami z Uniwersytetu Trzeciego Wieku i seniorami z pasją, ale z tymi którym
pasji brakuje chętnie dzieli się swoją lub szuka lidera i inicjuje spotkania.

*Spotkanie z Martą Pawlaczek, również z zespołu „Seniorzy w akcji”. Rozmowa o warsztatach
i Pogotowiu filozoficznym, oraz o zaletach pracy ze starszymi ludźmi.

*Warsztaty z seniorkami z UTW dotyczące projektowania gier. Pod okiem Kamila Śliwowskiego
stworzyłyśmy własną grę miejską od podstaw do realizacji, wraz z oprawa graficzną- praktycznie
gotowa do wcielenia w życie! Po warsztatach Kamil opowiedział mi o pracy przy nowych
technologiach w służbie organizacji pozarządowych, o działaniach animacyjnych w formie warsztatów i szkoleń dla pedagogów, a rozmowę zakończyliśmy wymianą przepisów na dania wegańskie

Dzień ósmy 22 IX

2011-09-22T21:45:00.000-07:00

*Dzień bez samochodu! Błękitnym Peugeotem, szlakiem ścieżek rowerowych omijam korki w
Warszawie

*Spotkanie z Martą Trakul, nietypową urzędniczką miejskiego ratusza, również animatorką kultury. Żywa fabryka pomysłów, skarbnica eko-wiedzy, inicjatorka działań w przestrzeni miejskiej- bardzo pozytywnie zakręcona. Prezentacja arcyciekawego projektu „Zielone debaty” i jej autorskiego wydawnictwa „Eko- sztuczki’.

Dzień siódmy 21 IX

2011-09-21T22:42:00.000-07:00

*Spotkanie z Agnieszką Pajączkowską i młodzieżą z Włoch. Prezentacja dotycząca projektu Młodzi Menedżerowie Kultury w bibliotekach.

zdjęcie: Kasia Piotrowska

*Spotkanie z Aleksandrą Stańczuk i Jerzym Parfianowiczem z Grupy Okołofotograficznej. Animatorzy kultury, których działania opierają się na twórczym wykorzystaniu aparatów fotograficznych od camera obscura, przez aparaty wielkoformatowe, polaroidy i aparaty cyfrowe. Grupa nieformalna, ale współpracująca m.in. z CSW, tworząca akcje również poza Warszawą.

Dzień szósty 20 IX

2011-09-20T14:39:00.000-07:00

*Spotkanie z Alą Peszkowską z Fundacji Techsoup . Rozmowa o nowych technologiach w działaniach społecznych i szkoleniach w tym zakresie na ogromną skalę.

*Spacer Mokotowską- szukanie inspiracji…

Dzień piąty 19 IX

2011-09-19T12:46:00.000-07:00

*Spotkanie z Magdą Szpak z Instytutu Teatralnego. Baaardzo ciekawa osoba, przekazała mi wiele informacji z obszaru pedagogiki teatru. Inspirująco…

*Spacer Mokotowską i spotkanie z Martą Białek - Graczyk - prezeską zarządu „ę”.

Dzień czwarty 18 IX

2011-09-18T12:41:00.000-07:00

*Wizyta w Instytucie Teatralnym na „Teatrankach”- warsztaty teatralno- muzyczno- plastyczne dla dzieci i rodziców w dwóch grupach wiekowych.

*Zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego. Świetne murale w ogrodzie różanym.

Dzień trzeci 17 IX

2011-09-17T12:34:00.000-07:00

*Piknik Organizacji Pozarządowych na Krakowskim Przedmieściu- całe mnóstwo stoisk, koncerty, teatry uliczne (Teatr Młodych, Fundacja Format), jest też plenerowa pracownia ceramiczna :)

*Otwarcie pracowni ceramicznej Marty Turowskiej na Targowej. „Opera gliniana”, więc ulepiłam divę operową dla „ę”- było twórczo! Jeszcze się spotkamy…

Dzień drugi 16 IX

2011-09-16T20:32:00.000-07:00

*Trwa VI OFIP i tydzień obywatelski- wybrałam się na debatę „Razem czy osobno- czy potrafimy współpracować na rzecz zmian w sektorze kultury”. Ciekawi goście z Polski m.in. Federacji made in Poznań, SPOKO z Lublina, Forum Kraków, Inicjatywa Warszawa

*Ostatni dzień otwarty w pracowni ceramicznej „Amfora” przy Odolańskiej. Troszkę sobie polepiłam :) Pod koniec przyszłego tygodnia wypał!

Dzień pierwszy 15IX

2011-09-15T21:26:00.000-07:00

*Przyjazd do „ę” – trafiłam na zebranie ekipy z „towarzystwa”! Przyjazna atmosfera, pozytywni ludzie, już czuję się jak w domu:) Dostałam mój program- będzie się działo…

*Popołudnie z Karoliną Plutą, odbiór mieszkania i Warszawa w biegu z cyklu „tu i tam”.

*Wieczorem finisaż wystawy Wiosna w Galerii Nizio na Starej Pradze- w ramach projektu Fotoprezentacje.

Poznajcie Iwonę.

2011-09-01T08:59:00.000-07:00

Od 15 do 30 września po raz kolejny nasz zespół powiększy o jedna osobę.
Tym razem przyjeżdża do nas Iwona Konieczna z Kalisza.
Zaglądajcie na bloga i obserwujcie jej działania wokół ulicy Mokotowskiej.

Iwona o sobie:

Od 11 lat wegetarianka, od roku weganka, miłośniczka zwierząt i przyrody, animatorka kultury, plastyczka. Bardzo chciałabym zbawiać świat, ale sama nie dam rady. W miarę możliwości staram się więc za pomocą sztuki i ekologii, aby był on choć odrobinę lepszy i piękniejszy. Czerpię natchnienie z dnia codziennego, inspiracją do moich prac
i działań może stać się zupełnie wszystko, zdarzenie, otaczający mnie ludzie, sny.

W moich działaniach animacyjnych łączę twórczość z edukacją. Staram się przekazać swoją wiedzę i doświadczenie, a zarazem namawiam do poszukiwania własnych dziedzin ekspresji. Prowadząc warsztaty ceramiczne, bądź plastyczne z radością obserwuję, jak ludzie otwierają się i wzajemnie się inspirują. Dzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Żywa nauczyłam się, że nie potrzebuję ogromnych nakładów finansowych ani wsparcia instytucji żeby zorganizować ciekawą akcję społeczno – kulturalną, wystarczy pomysł
i grupa pozytywnie nastawionych ludzi. Towarzystwo Żywej Archeologii daje mi możliwość pracy na łonie natury i uczy jak ważne są nasze korzenie. Fascynuje mnie teatr lalkowy
i teatry uliczne, a wstąpienie do Grupy Teatru Ognia uświadomiło mi fakt, że kuglarstwo i wszelkie formy parateatralne to doskonały sposób wypowiedzi artystycznej z możliwością bardzo bliskiego kontaktu z odbiorcą.

z ę do EL

2011-09-01T08:48:00.000-07:00

Bardzo nam miło poinformować, że pierwsza uczestniczka naszego programu Karina Dzieweczyńska zaraz po zakończeniu swoich działań w Warszawie, dostała nową pracę!
Od dziś swoją wiedzą i umiejętnościami będzie wspierać rozwój słynnej Galerii EL w Elblągu!
Trzymamy kciuki!

Próba podsumowania...

2011-07-23T11:55:00.000-07:00

Chciałabym jakoś sprawnie „ogarnąć” wszystkie wydarzenia, w których uczestniczyłam podczas programu „Animator in residence”, by je chociaż pokrótce zasygnalizować, że miały miejsce, że były inspirujące, ważne dla mnie, wartościowe, że na pewno coś z nich – prędzej, czy później – zaowocuje w mojej bliższej, czy dalszej przyszłości, ale tych zdarzeń i co istotniejsze – ludzi

z nimi związanych, jest tak dużo, że trudno to jakoś pozbierać w harmonijną, czytelną całość.

foto: Agnieszka Gójska
Mogłabym, śledząc wydrukowany program, który otrzymałam pierwszego dnia, próbować ująć mój pobyt jakoś chronologicznie i punkt po punkcie zdawać relację – gdzie byłam, z kim się spotkałam, jakie tematy podczas danej rozmowy zostały poruszone itp.
Aczkolwiek przypuszczam, że tego typu gruntowna analiza harmonogramu (świstka papieru),
w tak schematyczny sposób, zapewne nie oddałaby wpisanej przez program „ę” – m.in. twórczej spontaniczności, elastyczności działań, niebywałej sprawności organizacyjnej, nastawienia na świadome kształtowanie procesu pracy koncepcyjnej nad swoim projektem – całej tej niezwykle ważnej wartości dodanej, odzwierciedlającej charakter pobytu rezydencyjnego w „ę”. Więc nie wiem, na ile chronologiczne przytaczanie punktów programu byłoby sensowne.

Najlepiej po prostu wspomnę o tych wydarzeniach, ludziach, instytucjach, o których z powodu natłoku zdarzeń, dotąd nic nie napisałam, a które są jednak istotne.

– Wykład psycholog Aleksandry Bujacz „Przestrzeń miasta, a podstawowe potrzeby człowieka” – m.in. zagadnienia posiadania kompetencji w korzystaniu z przestrzeni publicznej.
– Dzień na Targówku, w tym udział w Parku Bródnowskim w konferencji „Blokowiska – Reaktywacja” (wykłady dotyczące tematyki szeroko rozumianej rewitalizacji blokowisk, w tym bardzo istotnej – dla kształtowania tożsamości miejsca i poczucia odpowiedzialności za nie – rewitalizacji społecznej; wykłady, m.in. prof. Anny Gizy, dr Dariusza Gawina, dr Krzysztofa Herbsta). Wieczór spędzony na dachu bloku i spotkanie z astronomem. W kolejnym dniu – spotkanie z Hanną Radziejewską-Nowak, koordynatorką akcji Re-Blok.

– Dzień na Pradze – spacer po pracowniach artystycznych na Starej Pradze z Kasią Ścieszką (wraz z „Seniorami w akcji”) i Kasią Chudyńską-Szuchnik, przewodniczką miejską proponującą alternatywne zwiedzanie Warszawy. Wrażenie zrobił na mnie, m.in. ujmujący klimat i atmosfera Pragi, zwłaszcza ulicy Brzeskiej, liczne tutejsze foto-murale, Galeria Nizio, Koło Gospodyń Miejskich i jego działalność.

– Niedziela w parku wokół CSW i udział w działaniach partycypacyjnych w ramach projektu „Muzeum bez ścian” – w akcji Doroty Podlaskiej „KOLEKCJA nowe zabytki” określiłam siebie jako „niezależne, autorskie działanie w przestrzeni” i zostałam uznana za wyjątkowe dzieło sztuki i przyjęta do kolekcji Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (nr inwentarza: CSW/022/czł) ;-)

foto: Agnieszka Gójska

– Poniedziałek, Dzień Kawiarniany: najpierw śniadanie na Chłodnej z Pauliną Capałą (członkinią zarządu „ę”) i Grzegorzem Lewandowskim (właścicielem klubokawiarni na Chłodnej i inicjatorem dialogu miejskich aktywistów z urzędnikami) – niezwykle interesująca rozmowa z Grzegorzem o istocie dialogu społecznego pomiędzy środowiskiem twórczym (animatorami, ludźmi ngo, niezależnymi działaczami itd.), a urzędnikami, o poszukiwaniu rozsądnych rozwiązań zarządzania środkami budżetowymi przeznaczonymi na kulturę; następnie spotkanie w kawiarni „U artystów” na Mazowieckiej z Krzysztofem Pacholakiem, koordynatorem projektu „Migawki. Spotkania z fotografią”).

– Liczne spotkania z ludźmi „ę” – Kubą Piątkiem (koordynatorem projektu Videonotacje), Beatą Tokarz (koordynatorką projektu „Seniorzy w akcji”) i Kasią Ścieszką, Agnieszką Pajączkowską (koordynatorką programu „Młodzi Menadżerowie Kultury w bibliotekach”), Karoliną Plutą (wyjazd do Góry Kalwarii w ramach projektu „Zoom na domy kultury. Strategie rozwoju” i współpraca przy akcji animacyjnej badającej nastawienie mieszkańców Góry do własnego miasta), Zuzą Sikorską (koordynatorką programów „Fotoprezentacje”, „Pracownia Design), Martą Białek (prezeską „ę” – niezwykle cenne konsultacje i osobny dzień z Martą – dzień zarządzania).

– Spotkanie w CSW z Januszem Byszewskim i inspirująca rozmowa m.in. o istocie laboratorium sztuki współczesnej (o genezie, przemianach tych działań), o działaniach partycypacyjnych, o ich potrzebie i znaczeniu, o projektowaniu sytuacji twórczych.

– Popołudnie spędzone na spacerze z Kasią Kazimierowską na Saskiej Kępie – m.in. rozmowa o niezależnych aktywistach, o wewnętrznej potrzebie działania, o możliwościach robienia fajnych rzeczy przy bardzo niskim budżecie, o aktywnym środowisku.

– Wizyta w Krytyce Politycznej na Nowym Świecie – spotkanie i rozmowy: z Joanną Tokarz-Haertig, z Agnieszką Wiśniewską – poruszone przez Agnieszkę interesujące tematy m.in. ruchu Obywateli Kultury i podpisanego Paktu Dla Kultury – jego znaczenie w wprowadzeniu do debaty publicznej tematu kultury jako czynnika rozwojowego państwa.

Starałam się naprawdę niezwykle skrótowo zasygnalizować różne punkty programu „Animator in residence”, a i tak tekst wyszedł długi.

Pokuszę się jeszcze o małe podsumowanie:

foto: Agnieszka Gójska
Teraz nie pozostaje mi nic innego jak wszystko to, czego doświadczyłam dzięki temu programowi i ludziom w niego zaangażowanym, umiejętnie spożytkować i oby stało się to jak najszybciej ;)))

Dziękuję serdecznie wszystkim z „ę” i poza „ę”, których miałam okazję wtedy poznać.

Pobyt Kariny dokumentowała Agnieszka Gójska.

Kolejny dzień „nadprogramu” za mną.

2011-07-07T09:53:00.000-07:00

Wczoraj byłam w Fundacji Nowoczesna Polska – zaplanowane przez „ę” spotkanie z
Kasią Sawko przebiegło bardzo inspirująco – otwarte zasoby edukacyjne, wolne licencje,prawo autorskie (które w swych niektórych kuriozalnych paragrafach tak bardzo odbiega od rzeczywistości, że wręcz spycha logiczne/rozsądne myślenie i postępowanie wielu z naspoza prawo…) – zagadnienia, które zaczęły nabierać dla mnie zupełnie nowego znaczenia.

W każdym razie uświadomiłam sobie, jak wiele jest w tym temacie do zrobienia...
Potem spotkanie w „ę” – podsumowanie programu podczas rozmowy z Martą Białek
(prezeską Towarzystwa) i Karoliną Plutą (pomysłodawczynią i koordynatorką „animator in residence”). Miałam wybrać 3 moje hity z całego 2-tygodniowego programu. Dziewczyny naciskały – „Karina, co najbardziej się Tobie podobało, wybierz, powiedz?”. Byłam w kropce – niebywale trudne zadanie, bo jak miałam wybrać tylko 3 (tylko 3!!!), skoro każdy punkt (rozmowa warsztatowa, spotkanie animatora/pasjonata, konferencje, wykład,spotkanie autorskie, wydarzenie kulturalno-artystyczne, wizyta w instytucji/miejscu kulturalnym itd.) – był inspirujący i pobudzający do działania. Miałam też skrytykować – Co mi się nie podobało? Co było zbędne? Czego zabrakło? Co źle wyszło? itp. Starałam się bardzo usilnie, „wertowałam” w głowie, szukałam (no przecież tyle się wydarzyło, może faktycznie coś było nie tak, coś mniej trafione, coś mogło być po prostu zwyczajnie słabe)
… W przygotowaniu, realizacji, koordynacji (zarówno pod względem merytorycznym jak i
techniczno-organizacyjnym) ze strony „ę” nic nie znalazłam! Profesjonalizm, poświęcenie i przede wszystkim – po prostu (i zarazem „aż”) – chęć robienia czegoś i dzielenia się tym – dla ludzi i z ludźmi.

Tego dnia – też „programowo” pożegnałam się z „ę”… W zasadzie nie ma mowy o
pożegnaniu! Tak sobie teraz myślę, że tak naprawdę to dopiero początek zawartej
znajomości – z wspaniałymi ludźmi – zawiązanej na lata!

5 lipca (wtorek), po północy

2011-07-05T23:43:00.000-07:00

Nadprogramowy program (jaki sobie narzuciłam) w ramach kontynuacji działań „animator in residence” w moim założeniu miał być tylko lekkim dodatkiem... Jednak bardzo szybko ten lekki dodatek się zweryfikował i we wtorek wróciłam – jak każdego dnia – nieziemsko pozytywnie nakręcona, no i też zmęczona (ale tak przyjemnie zmęczona).
Dzień spędzony z Zuzanną Janin. Najpierw wybrałyśmy się na „Pielgrzymkę do sztuki” organizowaną przez Michała Stachyrę. Start – Stacja Falenica, cel – Galeria Kordegarda. Frekwencja (nie licząc nas) byłaby zerowa, ale niejako sama „pielgrzymka do sztuki” faktycznie odbyła się, lecz na nieco innym poziomie. Zawiązała się rozmowa z Ewą Jaskólską – inicjatorką kinokawiarni Stacji Falenica.
Sytuacja wręcz surrealna: siedzimy w trójkę (Zuza, Ewa i ja) przy jednym ze stolików w kinokawiarni, po jednej stronie rozpięty ekran (za nim, za ścianą znajduje się peron kolejowy), po drugiej – projektory, pijemy kawę, dyskutujemy o kulturze i ożywianiu miejsc poprzez szeroko rozumiane działania kulturalne i nagle przed nami „wyrasta” pani z pytaniem: „A do Śródmieścia już pojechał?”...

Do Kordegardy na wernisaż (Budget Show) też dotarłam z Zuzanną. No i taka niespodzianka – jedni z moich ulubionych i cenionych artystów: Robert Kuśmirowski otwierał wystawę (już tak dawno nie widzieliśmy się z Robertem – ostatni raz chyba w Bunkrze Sztuki, w 2009) i Kamil Kuskowski. Cudownie było znów ich widzieć, pogadać i powspominać.
Nie ma to jednak jak stolica, okazuje się, że trzeba po prostu w pewnych miejscach być i bywać

Przed północą...

2011-07-04T14:48:00.000-07:00

Dziś poza programem, ale jak najbardziej programowo dla Animator in residence miałam spotkanie z kolejną pasjonatką z Warszawy – Agnieszką Matan (koordynatorką projektu Ruch Sąsiedzki),realizującą działania animacyjno-kulturalne – ale co najistotniejsze – przedsięwzięcia dla ludzi i z myślą o ludziach.
Okazuje się,jakby się wydawało, „banalna” kwestia - sąsiedzi/sąsiedztwo, to w rzeczywistości jednak ogromna platforma nawiązywania relacji ludzkich, które mają ogromny wpływ na kształtowanie świadomości lokalnej, świadomości miejsca i przynależności do niego czyli na poczucie lokalnej tożsamości.

Tak naprawdę to prawie wszystko zaczyna się od rozmowy.
Ja przeprowadziłam podczas mojego pobytu rezydencyjnego wiele rozmów, do których jeszcze tutaj na blogu zapewne wrócę, a ściślej do tych osób, bo okazuje się, że pasjonatów/idealistów/zapaleńców/społeczników kulturalno-animacyjno-artystycznych w środowisku warszawskim jest wiele.

No i oczywiście byłam też w biurze „ę” – zobaczyć, porozmawiać, pobyć. Znaleźć się znowu w tym miejscu i z tymi ludźmi. Musiałam. Po prostu – zwyczajnie nie da się „zostawić” tego z dnia na dzień. Zresztą to nawet niewykonalne. Byłaby to wręcz zbrodnia ;) na pewno na sobie ;)

Przed i po północą, czyli jeszcze czwartek/początek piątku

2011-07-01T15:40:00.000-07:00

Teoretycznie to dziś zakończyłam swój rezydencyjny animatorski pobyt w Warszawie. Dwa tygodnie (związane przede wszystkim z Mokotowską i z „ę”) minęły strasznie szybko, nawet nie wiadomo kiedy. Jeszcze bardzo dokładnie pamiętam pierwszy dzień, kiedy pojawiłam się w „ę” (czwartek, 16 czerwca, godz. 12.30) – akurat było zebranie zespołu – nowe twarze, nowi ludzie. A teraz, raptem po tych dwóch tygodniach, dziwnie będzie bez nich, już dzisiaj w piątek, kiedy „wypadłam z biegu programowego” czuję się nieswojo, bo czegoś brakuje – pozytywnego nakręcenia, ciągłego działania (i też zmęczenia fizycznego i niedospania). Przez moment poczułam się tak, jakbym nagle wysiadła z pędzącego Expressu. Niemniej, mam jakieś wewnętrzne pozytywne przekonanie, że wkrótce wsiądę do kolejnego, w którym zapewne to, co tutaj doświadczyłam i zyskałam, się spożytkuje ;)

przygotowania do finału mojej akcji

Najbardziej brakuje mi jednak przede wszystkim zakręconych pasjonatów-indywidualistów (bo tacy są w „ę) – przez te dwa tygodnie wszędzie było ich pełno wokół. Do obecności takich ludzi tak bardzo łatwo i naturalnie można się przyzwyczaić!

Podsumowanie mojego działania, zrealizowanego wokół Mokotowskiej, było udane. Sama byłam niezmiernie wewnętrznie poruszona, gdy widziałam i obserwowałam jak historie ludzi, które zebrałam i spisałam, na nowo odżyły w trakcie performatywnego spaceru i jak miejsca Mokotowskiej, które jeszcze dwa tygodnie temu były mi zupełnie nieznane i obce, teraz i dla mnie samej nabrały znaczenia, i jak przez to, stały się również i moimi miejscami.
Przez te dwa tygodnie wiele „Przydarzyło mi się na Mokotowskiej…”

na chwilę przed spacerem

Pobyt teoretycznie wprawdzie zakończony, ale praktycznie jeszcze w tym kolejnym (trzecim) tygodniu parę punktów programowych zrealizuję (akurat w tej sytuacji, cieszę się, że teoria nie idzie z praktyką). Przy okazji więc powspominam to, co wydarzyło się podczas tych dwóch tygodni, a czego, ze względu na tempo zajęć, nie byłam w stanie na bieżąco relacjonować. Kolejne relacje więc wkrótce ;)

spacer

fragmenty historii z Mokotowskiej na ścianie

środa, a raczej czwartek, bo nie wyrobiłam się dziś przed północą

2011-06-30T00:10:00.000-07:00

Jutro/dziś (w każdym bądź razie w czwartek) podsumowanie mojego pomysłu na Mokotowską (przypominam – godz. 18.00). W zasadzie sama jestem w lekkim szoku, że jednak w przeciągu tych dwóch tygodni jakoś udało się to zrealizować (przy tak napiętym programie! – skumulowanych spotkaniach i wydarzeniach), no i efekty tego są niezłe – bynajmniej podobają się paru osobom (a to już plus) i okazały się być niezwykle inspirujące.

Cudownie jest gdy to, co się zrobiło, nagle okazuje się przydatne dla innych, a co więcej – będzie miało swój ciąg dalszy. Nieplanowo – chyba (a raczej na pewno) projekt będzie żył dalej;) Widziałam dziś jak żył już w innych i moja obecność nie była konieczna. Spokojnie mogę go oddać dalej – to już zupełnie nowy rozdział,który napisze ktoś inny ;) Karolina Pluta na pewno będzie wiedziała coś więcej na ten temat. Zaczątek już jutro/dziś.

Jest jeszcze Agnieszka Gójska (fotograf), której w tej akcji nie widać, a jest też kluczową postacią i pomoc jej jest nieoceniona. W zasadzie to razem przechodziłyśmy Mokotowską raz w jedną, raz w drugą stronę. Przez tych parę dni być może to właśnie my wpisałyśmy się jako jeden ze stałych elementów tej ulicy – zapewne bardzo
dynamiczny.

Spacer/performance/wernisaż - przyjdź i zobacz!

2011-06-28T23:55:00.000-07:00

Historii z Mokotowskiej mamy coraz więcej, pora się nimi podzielić - zapraszamy na akcję kończącą pobyt Kariny!

Tradycyjnie już przed północą

2011-06-28T23:42:00.000-07:00

Dziś – relacja będzie skrótowa - bo chyba nockę przesiedzę przed laptopem, by mieć na jutro gotowe (czyli przepisane) wszystkie dotychczasowe rozmowy, które przeprowadziłam. Czasu coraz mniej do zakończenia i podsumowania mojego działania (to już w ten czwartek! godz. 18.00 w "ę"), a pracy – paradoksalnie – coraz to więcej i więcej. Dzień zdecydowanie za krótki i śmiga niemiłosiernie, ciągle się nie wyrabiam. A historia pani Małgosi w połowie jeszcze nieprzepisana. Muszę się przyznać, że pod względem moich możliwości fizycznych – dosłownie moich sił przerobowych - to na pewno nie przemyślałam tego działania.

No i jeszcze dzisiejsze kolejne rozmowy – historie przeróżne i ludzie przeróżni.
I niespodzianki miłe – w życiu bym nie pomyślała, że mój scenariusz (opis projektu), który przedstawiałam "ę" przed przystąpieniem do realizacji swojego działania. W opisie ujęłam, m.in. (pozwolę sobie siebie zacytować) „...będę musiała iść na drugi koniec ulicy, by sfotografować miejsce, gdzie ktoś w nerwach zgasił papierosa lub miejsce gdzie ktoś zapłacił mandat za złe parkowanie” – papierosa może nie było, ale mandat był! (to z historii pana Jacka). Nie spodziewałam się, że coś co podałam jako wymyślony (na potrzeby opisu akcji) przykład, rzeczywiście przyjdzie mi spisać. Dziwne uczucie.

A jeszcze dziwniejszy był telefon i moje totalne zaskoczenie, gdy Rafał (z którym rozmawiałam
w sobotę podczas pierwszego dnia mojej akcji) zadzwonił na stacjonarny telefon "ę" i poprosił o rozmowę z panią Kariną. Akurat byłam w biurze i przepisywałam dzisiejsze rozmowy: „Pani Karino, Rafał z tej strony, dzwonię, bo ja mam jeszcze jedną historię, u nas na klatce konserwatorzy odkryli trzy warstwy farby i pod spodem jest obraz Matki Boskiej namalowany przez mieszkańców… Przeczytała pani tę książkę „Heroina” – jest niewielka – 80 stron – to akurat na jeden wieczór, no i jeszcze ta kamienica Pod Aniołem, bo tam był chłopiec przetrzymywany w piwnicy…”.
Nie wiem, co powiedzieć ;))) Może powinnam tę akcję kontynuować, nawet po jej podsumowaniu, przecież zawsze mogę zbierać dalej zdarzenia z Mokotowskiej przez e-maila…

To był kolejny dzień pełen niespodzianek (wiem powtarzam się, bo każdy dzień tutaj taki właśnie jest).
Po 18-stej interesujący spacer po Saskiej Kępie z Kasią Kazimierowską.
Nie mogłam też tego odpuścić, by nie usiąść Osieckiej na kolanach – taka okazja przecież ;)

Formuła na podsumowanie mojej akcji „Przydarzyło mi się na Mokotowskiej” już też jest opracowana z czego ogromnie się cieszę, bo będzie to niespodzianka – nie tylko dla tych, którzy przyjdą zobaczyć efekt mojego działania, ale także dla mnie samej! Ogromnie jestem ciekawa – jak to wyjdzie. Będzie naprawdę aktywnie!

przed północą - ciąg dalszy

2011-06-27T23:44:00.000-07:00

Dziś kolejna weryfikacja mojego wyobrażenia co do samej realizacji pomysłu, która według mojego założenia (jakże błędnego!) powinna przebiegać lekko, łatwo i przyjemnie. I owszem jest przyjemnie, fajnie, jest również i satysfakcja, nawet pewne zadowolenie (z wykonanej pracy), ale poza tym, to ciężka „robota”, która nie idzie tak lekko i tak łatwo.

Okazuje się, że „projektowanie sytuacji twórczych” – absolutnie nie należy do zajęć „lajtowych”. Dziś przeprowadziłam cztery kolejne rozmowy z ludźmi, pytając ich o to, co im się przydarzyło na Mokotowskiej. Usilnie starałam się jak najdokładniej spisać wszystko to, o czym mi mówili, nie chciałam niczego pominąć, ale i tak zdaję sobie sprawę z mojej ułomności, że zapewne coś mi umknęło (nad czym już teraz ubolewam!), a z tego, co udało mi się na szybko zapamiętać i zanotować, mam cokolwiek „stworzyć” – swoją historię Mokotowskiej w oparciu o zdarzenia/wydarzenia/opowieści zasłyszane od tych, których zaczepiam.

Nadal nie wiem, co z tego wyniknie. Faktem jest, że dziś byłam bardzo zmęczona. No tak, nie ma lekko. Przecież sama sobie to działanie wymyśliłam ;)

Pisane przed północą

2011-06-26T23:45:00.000-07:00

W sobotę (25 czerwca) ruszyłam ze swoją akcją. Zaczęłam realizować swój pomysł animacyjno-społeczny, co może wydać się dziwne, absolutnie nie ten, który przedstawiłam w swoim formularzu starając się o udział w tym programie. Na początku miała być akcja pod nazwą „Uliczna wymiana”, a teraz jest „coś” co określiłam w ten sposób – „Przydarzyło mi się na Mokotowskiej…”.

Jak się okazało, już podczas pierwszego spotkania w ę, tamten mój pomysł (z formularza) był tylko punktem wyjścia i do niczego mnie nie zobowiązywał. Najważniejszy bowiem okazał się sam proces kształtowania i rodzenia się zamysłu animacyjnego i jego sposobu realizacji tu na miejscu – w oparciu o to, co się zastało, z czym trzeba się zmierzyć… Mniej istotny okazuje się być końcowy efekt działania, czy jego efekty rzeczowe, a już najmniej istotna byłaby (gdybym się uparła) realizacja – punkt po punkcie tego, co wymyśliłam wypełniając formularz, nie znając wówczas samej Mokotowskiej, nie mając też w zasadzie pojęcia o idei/misji przyświecającej wszelkim przedsięwzięciom realizowanym przez ę.

Tak więc – sam mój pomysł – zanim ruszył – bardzo ewaluował (ku mojemu początkowemu zdziwieniu, bo przecież miałam już wymyślone, co mogłabym zrobić!?) i przypuszczam, że jeszcze nieraz będzie ewaluował (choć niecały tydzień został mi do jego realizacji) i z ogromną ciekawością sama oczekuję wernisażu, podsumowującego moje działania, bo jeszcze nie wiem do końca co, w jaki sposób i może z czym, by było…? No tak, właśnie…, jak?

Dwa tygodnie na zmierzenie się z daną przestrzenią – pojmowaną bardzo szeroko – publiczną, społeczną, mentalną, historyczną… i wymyślenie czegoś w jej kontekście i dla tych, którzy się w niej poruszają, i jeszcze sama realizacja tego i podsumowanie, to naprawdę niewiele czasu. Wyzwanie – wbrew pozorom – ogromne!

Dodam jeszcze, że sam mój projekt (jego realizacja – a w zasadzie dopiero etap przygotowawczy – prace koncepcyjne) – bynajmniej w tym pierwszym tygodniu pobytu w Warszawie (z ę) – funkcjonuje jakby na drugim torze, trochę pobocznym, bowiem większość dnia spędzałam/spędzam na różnego rodzaju spotkaniach warsztatowych, konferencjach, spotkaniach autorskich, wizytach w instytucjach i stowarzyszeniach kulturalnych środowiska warszawskiego i tego typu wydarzeniach.

Zresztą, gdy się człowiek tak kulturalnie „nakręci”, to nawet tę odrobinę czasu wolnego, który mu zostaje – sam wykorzystuje w sposób podobny, czyli dalej kulturalnie – kino Kultura („Kieł” film grecki z 2009 – polecam!), wystawa „Choreografia ciał” w Zachęcie (w tym świetne video Anny Molskiej, Anety Grzeszykowskiej, czy Wojtka Bąkowskiego – warto zobaczyć), niedzielne popołudnie na Krakowskim Przedmieściu – Warsaw Fashion Street 2011, w tym New Look Design 2011 – pokazy kolekcji konkursowych, tematem przewodnim były Kolekcje Świata, kibicowałam Annie Syczewskiej-Grabowskiej (oczywiście polecam!). Nie wiem dlaczego nie wygrała ;(.

Jutro, a raczej dziś – już poniedziałek, zostanie raptem niecały tydzień do zakończenia programu, już zaczynam się martwić: jak odnajdę się po powrocie, kiedy dni znów staną się wolniejsze, dużo wolniejsze… Będzie ciężko.

Od czwartku jestem w Warszawie!

2011-06-21T08:18:00.001-07:00

fot. Agnieszka Gójska

Spodziewałam się, że zapewne będzie fajnie, inspirująco i aktywnie, ale nie przypuszczałam,
że może być aż tak bardzo pozytywnie, wręcz niezwykle energetycznie. Dni wypełnione od rana do wieczora spotkaniami, warsztatami, konferencjami. Każdy dzień to poznanie kolejnej wyjątkowej postaci z warszawskiego środowiska kulturalno-animacyjnego. Wydarzenie goni kolejne wydarzenie, przemieszczam się z jednego miejsca w kolejne, mam już za sobą warsztatowe rozmowy z animatorami z "ę" i spotkania z inicjatorami reform, pasjonatami, działającymi w środowisku warszawskim (m.in.:Hanna Nowak-Radziejewska, Grzegorz Lewandowski), dni spędzone na konferencji RE:BLOK na Targówku, spacer po praskich pracowniach artystycznych, dzień pełen twórczych akcji Laboratorium Edukacji Twórczej Centrum Sztuki Współczesnej w ramach projektu "Muzeum bez ścian", śniadanie na Chłodnej 25, koncert w ramach Warsaw Summer Jazz Days w Muzeum Powstania Warszawskiego. A to dopiero początek, niezwykle aktywny i pasjonujący.

Animator in residence szuka wolontariusza/wolontariuszki!

2011-06-03T07:42:00.000-07:00

Chcesz poznać Karinę Dzieweczyńską, która na dwa tygodnie (od 16 czerwca do 1 lipca) przeprowadzi się ze Świecia do Warszawy, żeby czerpać inspirację od warszawskich animatorów kultury i zrealizować autorski projekt społeczny wokół ulicy Mokotowskiej? Chcesz współpracować z Kariną, włączyć się w jej działania i pomóc w ich realizacji, a przy okazji dowiedzieć się na czym polega praca animatora kultury?

Zgłoś się. Napisz do nas na adres: karolina.pluta@e.org.pl

Imię:
Nazwisko:
Wiek:
Nr telefonu:
Adres e-mail:

1. Napisz nam coś o sobie (kim jesteś?, jakie są twoje zainteresowania?, jak lubisz spędzać wolny czas? Max ½ strony A4)
2. Czym zajmujesz się na co dzień? ( gdzie pracujesz, uczysz się, Max ½ strony A4)
3. Dlaczego chcesz być asystentem/asystentką Kariny? (Max ½ strony A4)

na zgłoszenia wolontariuszy czekamy do środy 8.06.2011.

poznaj Karinę:

fot. Marcin Saldat

Karina o sobie:

Jestem niezależną kuratorką sztuki. Przez ostatnich kilka lat miałam szczęście realizować własny program kuratorski (co robiłam z ogromną pasją!). Skupiałam się w nim na organizacji projektów ingerujących w szeroko rozumianą przestrzeń publiczną i bezpośrednio angażujących w twórcze działania mieszkańców Świecia.
Celem moich działań było i jest rozwijanie społecznej aktywności mieszkańców Świecia i tworzenie razem z nimi nowej tożsamości tego miasta.
Sztuka współczesna stała się dla mnie pretekstem i zarazem narzędziem do tzw. „przebudzania” czyli wybijania z marazmu „miałkiej” codzienności i wychodzenia poza skostniałe schematy rozumowania.

Jednym z moich ważniejszych projektów jest: „Przebudzenie” (Miasto Świecie – nowe spojrzenie), którego artefakty na dobre funkcjonują w przestrzeni miasta – murale „Świadomość na Świecie” grupy Twożywo, czy ogromne, stalowe rzeźby (np. niebieskie „Portki”, czerwone „Puzzle”, żółte „Koła zębate”…) – pozostałości po plenerze rzeźbiarskim Artura Żmijewskiego.
W MoMA w Nowym Jorku (28.10.2009r.) odbyła się światowa premiera filmu Artura Żmijewskiego „Plener rzeźbiarski. Świecie 2009”, którego jestem producentką, co świadczy, że moje działania mają zasięg nie tylko lokalny.

Uwielbiam uczyć się od artystów, których zapraszam do swoich projektów, sama też przeżywam swoiste „przebudzenie”. Gdybym miała określić swoją postawę w kilku słowach, byłyby to: determinacja, upór i konsekwencja (ta ostatnia – aż do bólu).

Animatorzy wybrani!

2011-05-30T09:44:00.000-07:00

Dziękujemy wszystkim, którzy zainteresowali się naszym programem i przesłali swoje zgłoszenia.

Na twórczy, intensywny, animacyjny pobyt zapraszamy do nas:

w czerwcu: Karinę Dzieweczyńską

we wrześniu: Iwonę Konieczną

Do zobaczenia!

Startuje Animator in residence!

2011-05-10T16:51:00.000-07:00

Jesteś początkującym animatorem kultury? Działasz na wsi, w małym mieście,
na osiedlu? Pracujesz na rzecz lokalnej społeczności? Wspierasz działania młodych ludzi,
a może zachęcasz seniorów by rozwijali swoje pasje? Współpracujesz z organizacją pozarządową lub domem kultury, jesteś wolnym strzelcem? Szukasz inspiracji? Chcesz poznać metody działania Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”? Masz ochotę zrealizować własne działanie animacyjne pod okiem doświadczonych coachów? Weź udział w programie Animator in residence.

Animator in residence to działanie wzorowane na idei popularnych na całym świecie pobytów twórczych artist in residence. Nasz projekt skierowany jest do początkujących animatorów kultury z całej Polski. Wychodzimy z założenia, że najlepiej uczyć się podglądając innych
w działaniu, rozmawiając z praktykami, podejmując własne decyzje i działania.
W ramach programu zaprosimy do Warszawy na 2 tygodnie dwie osoby (od 16 czerwca do 1 lipca jedna osoba i do 15 do 30 września druga osoba), które z naszym wsparciem zrealizują swoją akcję społeczno - kulturalną wokół ulicy Mokotowskiej w Śródmieściu.
W ramach pobytu animatorzy będą uczestniczyć w warsztatach, wernisażach i spotkaniach organizowanych przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych ę, będą też mieli okazję spotkać się
z inicjatorami ciekawych przedsięwzięć społeczno - kulturalnych i odwiedzić ważne miejsca na społecznej mapie Warszawy.

Co oferujemy?:
• przestrzeń do twórczej pracy,
• warsztaty, spotkania, wsparcie coacha,
• budżet na realizację działania animacyjnego do 2500 zł,
• zakwaterowanie i wyżywienie,
• ubezpieczanie podczas pobytu,
• zwrot kosztów podróży.

Zgłoszenia do udziału w programie, według zamieszczonego niżej formularza, można przesyłać do 24 maja na adres: karolina.pluta@e.org.pl
informacji o projekcie udziela Karolina Pluta
tel. 516 543 707,
e-mail: karolina.pluta@e.org.pl

formularz zgłoszeniowy

Wyboru osób, które zaprosimy do udziału w programu dokona komisja.
Nazwiska zaproszonych do programu osób ogłosimy na naszym blogu 30 maja.
Z wybranymi osobami skontaktujemy się także telefonicznie i mailowo.